એક ધાર્મિક આંતરદ્રષ્ટિએ ચોમાસુ

ઝોરાસ્ટ્રિયન વરસાદની મોસમ
પ્રાચીન ઝોરાસ્ટ્રિયન ઈરાની પરંપરા અનુસાર, તીરનો પવિત્ર મહિનો ચોમાસાની ઋતુની શરૂઆત કરે છે. તીર યશ્તમાં આપણે તિષ્ટ્રયને વરસાદ, મદદરૂપ અને આરોગ્ય આપનાર તરીકે આહ્વાન કરીએ છીએ. વાસ્તવમાં, તિષ્ટ્રય યઝાતા એ જ લિટાનીમાં પુષ્ટિ આપે છે: જો માણસો એ યસનથી મારી પૂજા કરશે જેમાં મારું પોતાનું નામ છે, તો હું વરસાદ વરસાવીને વિશ્ર્વને સમૃદ્ધ અને ફળદ્રુપ બનાવી.
તિર યશ્ત અપોશા પર તિષ્ટ્રયના વિજયની નોંધ પણ કરે છે અને લોકો માટે જ નહીં પરંતુ તમામ વનસ્પતિ અને પ્રાણીઓ માટે સુખની ખાતરી કરે છે.
ટેસ્ટર-તીર – વરસાદનો અગ્રદૂત
ઝોરાસ્ટ્રિયન ધાર્મિક ગ્રંથોમાં ટેસ્ટર-તીરને ખુશખુશાલ, ભવ્ય તરીકે પૂજવામાં આવે છે અને વરસાદ લાવવા, લણણી વધારવા માટે બોલાવવામાં આવે છે. આ વર્ષે (2022) ફસલ કેલેન્ડર મુજબ તીર માહનો તીર રોજ શુક્રવાર, 1લી જુલાઈ 2022ના રોજ આવશે. આ દિવસને તિરંગનના તહેવાર તરીકે મનાવવામાં આવશે.
દુષ્કાળ પર વિજય મેળવવો…
રિવાયત (ભારતમાં નવસારીના ઝોરાસ્ટ્રિયન ધર્મગુરૂઓ અને ઈરાનમાં યઝદના ઝોરાસ્ટ્રિયન ધર્મગુરૂઓ વચ્ચેનો પત્રવ્યવહાર) ઈરાનીઓ અને તુરાનીઓ વચ્ચેના સંઘર્ષના પરિણામે પ્રાચીન (પૂર્વ-ઐતિહાસિક) ઈરાનમાં એક મહાન મુસદ્દાની વાત કરે છે. સુપ્રસિદ્ધ શાહ ફરીદુને ઈરાન અને તુરાનને કરાર હેઠળ અલગ કર્યા હતા. જો કે, અફ્રાસિયાબ હેઠળના તુરાનીઓએ કરારનો ભંગ કર્યો અને આઠ વર્ષનો દુષ્કાળ રહ્યો.
જ્યારે તીરંદાજ આરેશ માહ તીરના રોજ તીર (ઈરાનને ફરીથી તુરાનથી સીમાંકન કરવા) પર દેમાવંદ પર્વત પરથી તેનું તીર છોડ્યું ત્યારે અફ્રાસિયાબે અન્ય તુરાનીઓ સાથે તે જ દિવસે ઈરાન છોડી દીધું. તુરાન પહોંચતા તેમને દસ દિવસ લાગ્યા. દસમો દિવસ રોજ ગોવાદ (સારા પવનને સમર્પિત) હતો અને તે દિવસે ભારે વરસાદ પડ્યો અને આઠ વર્ષનો મુસદ્દો પૂરો થયો અને ઈરાન અને તુરાન બંને માટે શાંતિ અને સમૃદ્ધિની શરૂઆત થઈ.
તિરાંગનની ઉજવણી…
તિરાંગનનો તહેવાર એ પ્રાચીન ઈરાનના ત્રણ સૌથી વ્યાપકપણે ઉજવાતા મોસમી તહેવારોમાંનો એક છે – તે ઉનાળાની ગરમી અને જીવન આપનાર વરસાદનું સ્વાગત કરે છે. સ્વર્ગસ્થ પ્રોફેસર ડો. મેરી બોયસે તેમના પુસ્તક પર્શિયન સ્ટ્રોન્ગોલ્ડ ઓફ ઝોરાસ્ટ્રિયનિઝમમાં ઈરાનમાં યઝદના ઝોરાસ્ટ્રિયનોમાંના રિવાજનો ઉલ્લેખ કર્યો છે, તેઓના કાંડા પર મેઘધનુષ્ય રંગની પટ્ટીઓ તિરાંગન પર બાંધી, દસ દિવસ સુધી પહેરીને અને પછી તેને ફેંકી દેવામાં આવી. પ્રવાહના આ રંગબેરંગી બેન્ડ સારા નસીબના આભૂષણો તરીકે પહેરવામાં આવતા હતા અને આ સમયગાળા દરમિયાન, બાળકો, ખાસ કરીને, સ્થાનિક ગામડાના પ્રવાહોમાં તરવામાં અથવા છાંટા મારવામાં ખૂબ આનંદ મેળવતા હતા.
જોકે રિવાયત નોંધે છે કે પાદરીઓ નિરંગ (ટૂંકી પ્રાર્થના) લખતા હતા જે સમુદાયના સભ્યો માહ તીરના રોજ તીર પર તેમના કાંડા અથવા હાથ પર પહેરતા હતા અને રોજ ગોવાદ પર દસ દિવસ પછી તેને દૂર કરીને વહેતા નદી અને નાળાઓમાં ફેંકી દેતા હતા. સાંકેતિક રીતે તમામ આફતો (ખાસ કરીને દુષ્કાળ અને ભૂખ) વહેતા પાણીમાં વહન કરવા માટે.
ચાલો વરસાદને આનંદથી આવકારીએ, કારણ કે વરસાદ વિના કંઈ ઉગતું નથી. જીવનના તોફાનોને સ્વીકારતા શીખીએ અને દરેક મોસમનો આનંદ માણીએ.