શેહરેવર પરબ – દૈવી શક્તિ અને ધાર્મિક શક્તિની ઉજવણી

શેહરેવર (અવેસ્તાન ક્ષત્ર વૈર્ય) એ ઝોરાસ્ટ્રિયન કેલેન્ડરનો છઠ્ઠો મહિનો છે અને અહુરા મઝદાના ‘ઇચ્છનીય પ્રભુત્વ’ નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે ધાતુઓ અને ખનિજો પર અધ્યક્ષતા કરતા અમેશા સ્પેન્ટા છે. શેહરેવરના ગુણો અને શક્તિ છે અને શેહરેવર આ બંને ગુણોનો ઉપયોગ આ વિશ્ર્વમાં શાંતિ અને અહુરા મઝદાની ઇચ્છનીય પ્રભુત્વ લાવવા ન્યાયથી કરે છે.
‘શ્રેષ્ઠ શાસન’ માટે શહેરેવર એક પહેલવી શબ્દ છે, જે દૈવી શક્તિ અને સદાચાર શક્તિ સાથે આવે છે. પ્રાચીન ઇરાનના રાજાઓ આ દિવ્યતા દ્વારા પ્રેરિત હતા અને તેમના વિશાળ રાજ્યએ ન્યાય અને સમાનતાના સિદ્ધાંતો પર શાસન કર્યું. સાયરસ ધ ગ્રેટ જેવા રાજાઓ અને પૌરનદોખ્ત જેવી રાણી ક્લાસિક ઉદાહરણો છે. દુષ્ટતા નબળા શરીર અથવા નબળા મન દ્વારા પ્રતિકાર કરી શકાતી નથી. એટલે કે સ્વર્ગ જે શાંતિપૂર્ણ રહેશે અને તેમની શક્તિ અને ન્યાયી શક્તિનો ઉપયોગ કરીને માત્ર રાજાઓ દ્વારા શાસન થશે.
તંદુરસ્ત અને મજબુત રહેવા માટે માનવ શરીર પોતે જ વિવિધ ધાતુઓ અને ખનિજોની જરૂરિયાત ધરાવે છે. ઉદાહરણ તરીકે, આયર્નનો અભાવ એક એનિમિક અથવા ખૂબ નબળાઇ અનુભવી શકે છે જ્યારે કેલ્શિયમનો અભાવ હાડકાંને નબળાઇ તરફ દોરી જાય છે. શાહનામે અથવા બુક ઓફ કિંગ્સ અનુસાર શાહ જમશીદે પેશદાદિયન વંશ દરમિયાન ધાતુઓના ઉપયોગની શોધ કરી.
જરથુસ્ત્રનામ નામના પહલવી પુસ્તકમાં જણાવાયું છે કે અહુરા મઝદા પાસેથી દૈવી પ્રકટીકરણ પ્રાપ્ત થયા પછી, જ્યારે જરથુસ્ત્રને એમેશા સ્પેન્ટા દ્વારા દરેક દ્વારા સલાહ આપવામાં આવી હતી, બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો, ધાતુઓનો ઉપયોગ સમજી વિચારીને કરવો શાંતિપૂર્ણ અને પ્રગતિશીલ હેતુઓ માટે ધાતુઓનો ઉપયોગ કરવો હિંસક હેતુઓ માટે નહીં.
પરંપરાગત રીતે, શારીવરગન અથવા શેહરેવરનું પરબ પ્રાચીન ઈરાનમાં અગ્નિ પ્રગટાવીને ઉજવવામાં આવતું આતશ એ ઉર્જાનું પ્રતિક છે. જ્યારે ધર્મગુરૂઓ બાજ પ્રદાન કરે છે ત્યારે તેઓ ધાર્મિક શક્તિ માટે ધાતુના સળાનો ઉપયોગ કરે છે. વિધિ દરમિયાન, જે પાણી વિધિપૂર્વક શુદ્ધ અને શક્તિશાળી બને છે તેને અગિયારીના કૂવામાંથી ધાતુના કળસિયાથી એકત્રિત કરવામાં આવે છે.
ઘણા માને છે કે સાયરસ ધ ગ્રેટનો જન્મ તે સમયના કેલેન્ડર મુજબ માહ શેહરેવરને રોજ શેહરેવર પર થયો હતો. આજના ઈરાની (બંને જરથોસ્તી અને મુસ્લિમો) સાયરસને પિતાની આકૃતિ તરીકે માને છે અને તેથી તેમાંથી ઘણા શેહરવરના ચોથા દિવસને ‘ફાધર્સ ડે’ તરીકે મનાવે છે. આચેમિનીયન સમય દરમિયાન, અગ્નિશામકો પથ્થરના હતા અને આપણે દક્ષિણ ઈરાનમાં નકશ-એ-રૂસ્તમ નજીક આજની તારીખમાં આવા અગ્નિદાહકોના અવશેષો જોયા છે. જો કે, ભારતમાં, પારસીઓ ધાતુનું અફરગન્યુ અથવા વાઝ પર આતશને રાજાની જેમ બેસાડે છે અને તેને આતશ પાદશાહ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે અને તે શક્તિના પ્રતીક તરીકે ધાતુ પર આતશ રૂપે બેઠેલા છે.